-95’TE İL OLDUK, -99’DA BÜYÜK DEPREMİ YAŞADIK; SORUYORUZ: 30 YILDA NE DEĞİŞTİ?
Şehri yönetenler Yalova halkına hayal satıyorlar.
BÜYÜK İHANET!
YALOVA’NIN KABUS DOLU YILLARI!
6 Haziran 1995 tarih ve 22.305 sayılı resmi gazetede yayınlanan 550 sayılı kanun hükmünde kararname ile il olan Yalova’nın, o tarihten bu yana onlarca belediye başkanı, yüzlerce belediye ve il genel meclisi üyesi oldu. Yalova’nın yerel yönetimlerinde çok sayıda insan belli dönemlerde görev ve sorumluluk aldı. Şehrin son 30 yıllık il olduğu süreçte aslında iki önemli eşik vardı. Birincisi; il olduğumuz tarih; 6 Haziran 1995. İkincisi; Büyük Marmara Depremi’nin yaşandığı tarih; 17 Ağustos 1999.
İl olduktan hemen sonra eğer Yalova’mız, doğru yönetimlerin elinde yönetilebilseydi, görev ve sorumluluklarının bilincinde olan insanların yönetiminde sevk ve idare edilebilseydi bambaşka bir seviyeye gelebilirdik. Olmadı; Yalova olarak bir türlü kasaba kültüründen çıkamadık, kasabalı yönetici zihniyetinden kurtulamadık ve geleceğe yönelik bir vizyon ortaya konulamayınca da olmadı, başaramadık; güzel şehrimiz gelişemedi.
Sonrasında ise derin izler, büyük acılar bırakan tarih, 17 Ağustos 1999’du. Bundan tam 27 yıl önce yaşanan Büyük Marmara Depremi’nin vurduğu illerin başında gelen Yalova, o tarihten sonra doğru yapılanabilir, müthiş bir gelişme yaşayabilirdi; ancak olmadı, onu da beceremedik. Deprem sonrası geçen çeyrek asrı aşkın sürede Yalova’mız, maalesef yeterli vizyona, cesaret ve kararlılığa sahip, her şeyden önemlisi; vicdanlı, işinin ehli yerel yönetimlerle muhatap olamadı.
İl olduktan sonra depreme kadar yaklaşık 4 yıllık süreçte İbrahim Uzun ve Yakup Koçal belediye başkanıydı; Yalova o kısa dönemde kabuğunu kıramadı. Deprem ve sonrasında ise; Yakup Koçal, Barbaros Binicioğlu, Vefa Salman ve son olarak Mehmet Gürel belediye başkanı seçildiler. Araya giren bir hukuki süreç oldu, o süreçte de Mustafa tutuk görev yaptı. Bu insanlar, onlarca farklı isimden oluşan meclis üyeleriyle çalıştılar; ancak yine olmadı, şehrin önü açılamadı.
Yalova’nın doğusunda, Altınova ilçesi sınırlarında tersane bölgesinin başını çektiği denetimsizlik ve kontrolsüzlük had safhaya ulaştı. Yıllardır katı ve sıvı kimyasalların akıbeti, nereye taşındığı, nerede bertaraf edildiği ya da nerelerde depolandığı belli değil; hala daha bir arıtma tesisi yok, depolama alanı yok. Tersane binaları Osmangazi Köprüsü’nün içine kadar girdi. İmar yasası, kıyı-kenar kanunu, çekme mesafeleri, koruma bandı; kimsenin umurunda bile olmadı. Şehri yönetenlerin, siyasilerin, bürokratların; hiçbirinin kılı kıpırdamıyor.
Yalova’nın batısında ise durum vahim. Tarım bitti, turizm yok hükmünde, kıyılarda yapılaşma içler acısı; ne bir denetleme, ne bir soruşturma. Ne arayan var, ne soran!
Şehrin merkezinde trafik ve ulaşım felç oldu, alt yapı bitik vaziyette, en ufak bir yağmurda cadde-sokaklar göle dönüşüyor, ormanlarımız-doğamız kaçak hafriyat dökümleriyle adeta yok oluyor. Kentsel dönüşüm konusu, aradan 27 yıl geçmesine karşın bugün bile tartışmalara yol açıyor. Binaların önemli bir bölümünün olası büyük depremde ayakta kalamayacağını biz değil, bilim insanları söylüyor; zira çeyrek asrı aşkın süredir kentsel dönüşümde Yalova olarak sınıfta kaldık!
Özetle..
Neresinden tutsak elimizde kalıyor, şehrin problemlerindeki çözümsüzlük, yerel yönetimler tarafından günlük rutin iş ve işlemlerle kamufle edilmeye çalışılıyor; varsa-yoksa konserler, festivaller, ağırlamalar, uğurlamalar ya da cadde-sokaklardaki patlak su borularını onarıp sökülen yerlere yamalar; hepsi bu kadarla sınırlı.